Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ο Άγιος Νικόλαος πάντα στη πλώρη σας.Το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου προστάτευσε το «Αβέρωφ».

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, διότι στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.


 «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» περιγράφει ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, Συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ. Το εκκλησάκι έγινε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριτιδαποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντα υπηρετούσε ιερέας, ο οποίος ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό. 




 «Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ' όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική. 


 Στις 8 Ιουνίου 1912 η Ιερά Σύνοδος διόρισε εφημέριο του πλοίου τον αρχιμανδρίτη και μετέπειτα Μητροπολίτη Σπάρτης Διονύσιο Δάφνο. Ο ιερέας, θέλοντας να συμβάλει και στην καλλιέργεια της χριστιανικής πίστης και της θρησκευτικότητας του πληρώματος, πραγματοποιούσε κατά καιρούς διάφορες ομιλίες. Στο ημερολόγιο του κυβερνήτη του πλοίου αναφέρεται ότι ο π. Διονύσιος ήταν ουσιαστικός συνεργάτης του στην επίτευξη της πειθαρχίας και ομοψυχίας στο πολυμελές πλήρωμα, το οποίο είχε επιδείξει παλαιότερα κρούσματα απειθαρχίας. Ήταν λογικό, άλλωστε, σε ένα πλήρωμα 1.200 μελών να υπάρχουν αντιθέσεις και διαφορές.


 Ο σημερινός κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» πλοίαρχος Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος χαρακτηρίζει το πλοίο «το ιερότερο κειμήλιο που έχουμε στη νεότερη εποχή. Είναι το πλοίο που με τον ναύαρχο Κουντουριώτη απελευθέρωσε το Αιγαίο στους Βαλκανικούς Πολέμους την περίοδο 1912-1913».

 
 Μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», ο κ. Χαραλαμπόπουλος αναφέρει ότι «επί 104 συνεχόμενα χρόνια είναι το μόνο κομμάτι ελληνικής επικράτειας που δεν έχει υποστείλει την ελληνική σημαία. Δεν υπάρχει ελληνικό έδαφος -κάθε πλοίο είναι έδαφος- που να έχει συνεχόμενα 104 χρόνια την ελληνική σημαία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε με άλλα πλοία και πήγαν στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσουν εκεί τον αγώνα. Ολα διαλύθηκαν εκτός από το “Αβέρωφ”». 


 Ο ιερέας είχε πολύ σημαντικό έργο. Η συμβολή του, κυρίως στις δύσκολες στιγμές, ήταν καθοριστική. Βρίσκονταν πάντα δίπλα στο πλήρωμα, στα λεβητοστάσια, στα μηχανοστάσια, κοντά στους ναύτες, για να τους εμψυχώνει, αλλά και σε περιόδους ανάπαυλας μάζευε τα αναλφάβητα ναυτάκια και τους μάθαινε ανάγνωση και γραφή. Ο ρόλος του ήταν καίριος.

 
Το σημάδι από τον Θεό

 
Ο Άγιος Νικόλαος πάντοτε προστάτευε το πλοίο, αναφέρουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης είπε ότι αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, πράγματι, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε μετά τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Στη συνέχεια, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του. Το 1937 ο βασιλεύς πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του εξήγησε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να επιστρέψει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος θέλει να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.
 
Ο Κουντουριώτης ευλογούσε το πλήρωμα με έναν ξύλινο σταυρό. «Ο,τι πετυχαίνω είναι από τον Θεό» έλεγε.
 
Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» ο εφημέριος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα και την κατέλαβαν. Ενώ ο στόλος προσπαθούσε να φύγει για τη Μέση Ανατολή, διετάχθη από το Ελληνικό Αρχηγείο να αυτοβυθιστεί το «Αβέρωφ», διότι οι αρμόδιοι πίστευαν ότι, αν έφευγε σε ανοιχτό πέλαγος, θα βυθιζόταν από τους εχθρούς. Ο ιερέας Παπανικολόπουλος ηγήθηκε -με τη συμβολή αξιωματικών-, ώστε το πλήρωμα να αντιδράσει και να μην ενδώσει στην εντολή. 


 Μεγάλη Πέμπτη βράδυ οδήγησαν το πλοίο κρυφά προς τον Αργοσαρωνικό, φτιάχνοντας παράλληλα έναν σιδερένιο σταυρό. Ο εφημέριος του πλοίου π. Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετά τον ναύαρχο Κουντουριώτη, έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του πλοίου. 


 Ο κ. Χαραλαμπόπουλος μας εξηγεί ότι ο ναύαρχος Κουντουριώτης θεωρούσε πως ό,τι κάνει και ό,τι πετυχαίνει δεν πραγματοποιούνται από τον ίδιο, αλλά επειδή το ήθελε ο Θεός. Μας μεταφέρει ακόμα ένα περιστατικό: «Είχε βγει ο τουρκικός στόλος από τα Δαρδανέλια και ο ελληνικός στόλος κινούνταν για να τον συναντήσει. Ο Κουντουριώτης ζήτησε να του φέρουν από το εκκλησάκι ένα κουτί, το οποίο είχε μέσα έναν ξύλινο σταυρό. Με τον σταυρό γύρισε όλο το πλοίο και ευλόγησε όλο το πλήρωμα. Ανέβηκε στην κόντρα γέφυρα, ακούμπησε τον σταυρό και είπε: “Εδώ που ακουμπά ο σταυρός τούρκικο βλήμα να μην ακουμπήσει”. Πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις έριξαν 1.800 βλήματα εναντίον του “Αβέρωφ”, αλλά πέτυχαν το πλοίο μόνο τα 15».


Ύστερα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι προστάτης του πλοίου είναι ο Άγιος Νικόλαος. Ακόμη και σήμερα, ο Άγιος δηλώνει την παρουσία του. Πριν από περίπου δύο χρόνια επισκέφθηκε το «Αβέρωφ» ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος, ο οποίος, μετά την ξενάγηση από τον κυβερνήτη, είπε πως κάποια στιγμή θα του στείλει κάτι. Μια εβδομάδα αργότερα θα πραγματοποιούνταν στο πλοίο μια εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Σημειώνοντας τις εκκρεμότητες για την ημέρα της εκδήλωσης, ο κυβερνήτης σκέφτηκε ότι λείπει από την αίθουσα μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. Έγραψε, λοιπόν, σε ένα μικρό χαρτί «εικόνα Αγίου Νικολάου για το καρέ», με σκοπό να το δώσει στον αρμόδιο, ώστε να το τακτοποιήσει. Μπαίνοντας στην αίθουσα και τη στιγμή που φώναξε τον υπεύθυνο να του δώσει το χαρτί, τον πλησίασε ένας ναύτης και του έδωσε ένα πακέτο, το οποίο μόλις είχε φτάσει από τον Μητροπολίτη Σύρου. Ήταν μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. «Τίποτε, τελικά, δεν είναι σύμπτωση» μας λέει ο κυβερνήτης, θεωρώντας ότι το επαναλαμβανόμενο γεγονός παύει να είναι τυχαίο. 
 Από το 1987 το πλοίο βρίσκεται στο Φάληρο και λειτουργεί ως μουσείο. Μαθητές και τουρίστες το επισκέπτονται καθημερινά. Το πλήρωμα τους υποδέχεται και τους ξεναγεί στους επισκέψιμους χώρους. Μία φορά τον μήνα γίνεται αγιασμός από τον π. Ιουστίνο Μαρμαρινό, ενώ στις μεγάλες εορτές και επετείους τελείται στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου θεία λειτουργία και δοξολογία.
 
Το θαύμα της ασημένιας εικόνας
 
Άλλη μία μαρτυρία όμως φανερώνει ότι ακόμη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, που ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι αν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα. Ένα βράδυ ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν. Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να δει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, η οποία με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο. Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους.Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό! 


του Μάκη Αδαμόπουλου- από την εβδομαδιαία εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

170 ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΟΛΗΣ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ

dokimon-1
Με την ευκαιρία του εορτασμού των 170 χρόνων λειτουργίας της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά και μετά από πρόσκληση του Διοικητή Της Ναυάρχου κ. Γεωργίου Λεβέντη ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πειραιώς πρωτ. Ανδρέας Μαρκόπουλος, συμμετείχε στην τέλεση τρισαγίου υπέρ αναπαύσεως των ηρωικώς πεσόντων αποφοίτων και μαθητών της Σχολής.
Κατά την εύσημο αυτή ημέρα είχαν την ευκαιρία οι διδάσκοντες και οι διδασκόμενοι να προσκυνήσουν τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου που διεκόμισε στην σχολή ο π. Ανδρέας εκ του κειμηλιαρχείου του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πειραιώς.
Στη τελετή διακρίναμε εκτός από τον διοικητή της Σχολή και των διευθυντή προγράμματος εκπαίδευσης, δόκιμοι όλων των τάξεων, απόφοιτοι της σχολής και τον ιστορικό κ. Σαράντος Καργάκος ο οποίος ήταν και ο κεντρικός ομιλητής.
dokimon-2

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Αμερικανός πάστορας



Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικρασίας το 1922

asajennings0

                               Asa Jennings

Άσα Τζένινγκς. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του.

Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

Σεπτέμβρης του 1922. Τελειώνει ο πόλεμος της Ελλάδας με την Τουρκία.

Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει την πόλη και οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη.

Αρχίζουν πογκρόμ, ληστείες και δολοφονίες, στις οποίες παίρνουν ενεργό μέρος και οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι.

Στις 13 Σεπτεμβρίου ξεκινά πυρκαγιά, την φωτιά κατευθύνουν προς τις χριστιανικές συνοικίες, φτιάχνοντας διάδρομο με εύφλεκτα υγρά.

Στην προσπάθεια να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα, οι περισσότεροι Χριστιανοί στοιβάζονται στην προκυμαία.

Οι Τούρκοι στρατιώτες περικυκλώνουν την παραλία, αφήνοντας τον κόσμο χωρίς νερό και τροφή.

Πολλοί από αυτούς πέθαναν από την πείνα και την δίψα, άλλοι αυτοκτόνησαν, πέφτοντας στη θάλασσα.

Οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί γίνονταν κάτω από την μύτη των «συμμάχων», που παρακολουθούσαν αδιάφοροι από μακριά τον «συνωστισμό στην αποβάθρα». Φωτογράφιζαν απαθέστατοι το «show», πετώντας μάλιστα πίσω στην θάλασσα τους απεγνωσμένους που έφταναν ως τα πλοία.

Προδομένοι από τους ξένους αλλά -το χειρότερο- και από τους Έλληνες, όσοι τελικά σώθηκαν, το κατάφεραν ύστερα από την ανθρωπιστική παρέμβαση του Αμερικανού Άσα Τζένιγκς που μεσολάβησε και τελικά ύστερα από δύο ημέρες δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες πρόσφυγες να βρουν καταφύγιο στα «Πλοία της Συμπόνιας» και να καταλήξουν στην Ελλάδα.

Προπομπός του Τζένιγκς και φωτεινή εξαίρεση της διεθνούς απάθειας μπροστά στο έγκλημα ήταν ένας άγνωστος Ιάπωνας πλοίαρχος που τις ώρες της μεγάλης σφαγής μόνος αυτός και το πλήρωμα του άδειασαν στην θάλασσα το φορτίο τους για να μαζέψουν όσον το δυνατόν περισσότερες κυνηγημένες ψυχές.

Από τις προκυμαίες έφευγαν οι βάρκες γεμάτες με Έλληνες και Αρμένιους πρόσφυγες, κατευθύνονταν προς τα ξένα πλοία, που παρέμεναν για να υπερασπιστούν και να δεχτούν τους συμπατριώτες τους, αλλά δεν είχαν διαταγές να δεχτούν τους ντόπιους για να μην προσβάλουν τους Τούρκους. Όταν οι βάρκες προσάραζαν στα βρετανικά πολεμικά πλοία και προσπαθούσαν να δέσουν, οι ναύτες έκοβαν τα σκοινιά.

Μερικές βάρκες καταποντίστηκαν, τους ανθρώπους τους έριχναν στη θάλασσα και από την προκυμαία άλλοι προτιμούσαν να πνιγούν κι από μόνοι τους. Κάποιοι προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία αλλά οι Άγγλοι τους έλουζαν με καυτό νερό.

Οι Ιταλοί, που έμειναν στη θάλασσα της Σμύρνης περισσότερο από τους άλλους, δέχονταν στα πλοία όσους κατάφεραν να τους πλησιάσουν.

Οι Γάλλοι δέχονταν μόνο όσους μπορούσαν να προφέρουν στα γαλλικά έστω με κακή προφορά «Είμαι Γάλλος, όλα τα χαρτιά μου κάηκαν.» Σε λίγο τους Αρμένιους καθηγητές περικύκλωσαν πιτσιρίκια και προσπαθούσαν να μάθουν αυτή τη μαγική φράση.

Landingofeuzonicdivisin

Ο πλοίαρχος του αμερικάνικου αντιτορπιλικού έδιωχνε τα παιδιά, φωνάζοντας: «Μόνο Αμερικάνοι!» Στα πολεμικά πλοία οι ξένοι ναυτικοί παρακολουθούσαν με τα κιάλια τη σφαγή και φωτογράφιζαν. Αργότερα άρχισαν να παίζουν οι μπάντες, στραμμένες προς την προκυμαία. Δεν άντεχαν να ακούνε τον κόσμο να σφάζεται.

Όμως ο Τζένινγκς δεν ήταν από τους ανθρώπους, που θεωρούσε, ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

Ούτε από εκείνους, που ξεχώριζε τους ανθρώπους σύμφωνα με το θρησκευτικό τους «πιστεύω». Σύμφωνα με μια αρμενική παροιμία, «μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου κοιμάται ένα λιοντάρι».

Όταν ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε τη Σμύρνη, είχε οργανώσει την Επιτροπή Σωτηρίας και παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια στον πληθυσμό. Μετά από την πυρκαγιά η έλλειψη νερού, καυσίμων και γενικώς – της τάξης ταλαιπωρούσε τον κόσμο, και ο Τζένινγκς πήγε στο τουρκικό στρατόπεδο για να συναντήσει τον Κεμάλ.

Οι Τούρκοι έδωσαν στον πάστορα επτά ημέρες για να φυγαδεύσει από την πόλη τον κόσμο, εκτός τους άνδρες 17-45 ετών, τους οποίους τους περίμεναν τα στρατόπεδα εργασίας προκειμένου να εργασθούν για να επανορθώσουν τις ζημιές που έγιναν από την ελληνική εκστρατεία.

smyrna rescue

Να πώς καταγράφει τα σχετικά γεγονότα ο εγγονός του Άσα Τζένιγκς, Roger:
«Αφού έγινε η συμφωνία με τον Κεμάλ ο Asa ζήτησε και έλαβε μια βάρκα με πηδαλιούχο από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Πρώτον, πήγε στο γαλλικό εμπορικό πλοίο «Pierre Loti». Το πλοίο είχε άφθονο χώρο για να αναλάβει τους πρόσφυγες για την ασφάλεια τους σε ένα κοντινό ελληνικό νησί.

Ο γάλλος καπετάνιος δεν ήθελε να εμπλακεί, και απέπλευσε με ένα άδειο πλοίο, ενώ χιλιάδες ικέτευαν να διασωθούν. Μακρύτερα στο λιμάνι ήταν ένα ιταλικό πλοίο, η Κωνσταντινούπολη.

Ο Ιταλός καπετάνιος του πλοίου συμφώνησε να αναλάβει 2000 άτομα, αλλά πρώτα έπρεπε να λάβει ένα ποσό O Asa, το θεώρησε ρεαλιστικό και πλήρωσε το τίμημα- δωροδοκία και επιβιβάσθηκαν τα 2000 άτομα.

Στη συνέχεια ο Ιταλός καπετάνιος απαίτησε μια αύξηση της δωροδοκίας.

Όταν τους προκάλεσε ο Jennings, οι Ιταλοί είπαν ότι οι Έλληνες μπορεί να μην αφήσουν τους πρόσφυγες να αποβιβασθούν. Ο Asa απάντησε ότι θα πήγαινε μαζί στο ταξίδι προς το λιμάνι της Μυτιλήνης και θα αναλάβει την ευθύνη για την αποβίβαση.

Όταν το πλοίο έφθασε στην Μυτιλήνη ο Asa Κ. Jennings είδε με έκπληξη Έλληνες στρατιώτες παντού και τα πλοία να βρίσκονται αγκυροβολημένα.

Δεν υπήρχαν προβλήματα να βγουν οι πρόσφυγες από το πλοίο και Asa πήγε στο ελληνικό αρχηγείο του Στρατού.

Επανειλημμένα ζήτησε από τον Έλληνα στρατηγό Φράγκου τα πλοία για την απομάκρυνση των προσφύγων από τη Σμύρνη.

Οι Τούρκοι είχαν εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση, καθώς και το Ναυτικό των ΗΠΑ είχε υποσχεθεί προστασία των ελληνικών εμπορικών πλοίων.

Ο Στρατηγός επανειλημμένα αρνήθηκε να θέσει στην διάθεση του τα πλοία και ο Asa ήταν πολύ απογοητευμένος με τον στρατηγό Φράγκου, έναν Έλληνα ο οποίος ήταν απρόθυμος να σώσει 300.000 από τους συμπατριώτες του.

Ωστόσο, Jennings δεν γνώριζε εκείνη την ώρα ότι ο στρατηγός ήταν μέρος μιας ομάδας Ελλήνων αξιωματικών που σχεδίαζαν πραξικόπημα εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι αξιωματούχοι χρειάζονταν τα πλοία και τους στρατιώτες για να κερδίσουν την εξουσία και ήταν πιο σημαντικό γι «αυτούς από τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Καθώς ο Asa, εξαγριωμένος, βγήκε από μια νωρίς το πρωί συνάντηση με τον στρατηγό είδε ένα θωρηκτό να μπαίνει στο λιμάνι.

Ο Asa Jennings επιβιβάστηκε στο ελληνικό θωρηκτό Κιλκίς. Ο καπετάνιος του, Θεοφανίδης, ήταν πολύ πρόθυμος να βοηθήσει παρά το γεγονός ότι ένας ανώτερος στρατιωτικός είχε απορρίψει τον Asa.

Ο Asa στη συνέχεια προχώρησε σε μια σειρά από μηνύματα για τον Έλληνα Πρωθυπουργό, τα οποία ο καπετάνιος Θεοφανίδης μετέφραζε στα ελληνικά. Τα μηνύματα εστάλησαν από την αίθουσα ραδιοφώνου (ασυρμάτου) ως κωδικοποιημένα μηνύματα για ασφάλεια.

Στην αρχή η απάντηση ήταν ο πρωθυπουργός κοιμόταν. Ο Asa ζήτησε ο πρωθυπουργός να ξυπνήσει. Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός ήθελε μια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Αγγελιοφόροι έπρεπε να σταλούν σε όλη την Αθήνα για να αφυπνίσουν τους υπουργούς να παραστούν στη συνεδρίαση.

Ο Asa είχε μια επταήμερη προθεσμία και βρισκόταν αντιμέτωπος με κυβερνητικούς αξιωματούχους που δεν συμμερίζονται την αίσθηση του επείγοντος. Τέλος, ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, απάντησε λέγοντας ότι δεν θα μπορούσαν τα πλοία να πάνε στη Σμύρνη.

Φοβόντουσαν ότι οι Τούρκοι θα συλλαμβάνανε τα πλοία και θα εισέβαλαν στην συνέχεια στα ελληνικά νησιά.

Ύστερα από αυτό ο Asa έστειλε τελεσίγραφο.

Εάν τα πλοία δεν διατίθεντο για τη διάσωση των Ελλήνων και άλλων στη Σμύρνη, το επόμενο μήνυμα του Asa δεν θα ήταν σε κώδικα.

Το μήνυμα θα σταλεί ανοιχτά έτσι ώστε ο κόσμος θα γνωρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε τους Τούρκους να σκοτώσουν 300.000 Έλληνες πολίτες.

Ο εκβιασμός λειτούργησε.

Όλα τα πλοία στην περιοχή τέθηκαν υπό έλεγχο Asa, καθιστώντας τον προσωπικά υπεύθυνος για κάθε πλοίο που θα χανόταν.

Οι καπετάνιοι των εμπορικών πλοίων ενημερώθηκαν ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε επιτάξει τα πλοία τους και άρχισαν να σηκώνουν ατμό για την Σμύρνη.

Οι καπετάνιοι φοβόντουσαν να μπούνε σε ένα τουρκικό λιμάνι.

Κάποιοι είπαν ότι τα πλοία τους είχαν μηχανικά προβλήματα και δεν θα είναι σε θέση να κάνουν το ταξίδι. Ο καπετάνιος Θεοφανίδης διέταξε τους καπετάνιους των εμπορικών πλοίων για μια συνάντηση στο θωρηκτό Κιλκίς.

Ενημέρωσε τους καπετάνιους των εμπορικών πλοίων ότι θα αντιμετωπίσουν στρατοδικείο εάν τα πλοία τους δεν ήταν έτοιμοι να φύγουν από τα μεσάνυχτα.

Όλα τα πλοία έπλεαν τα μεσάνυχτα με τον Asa στο πρώτο πλοίο».

Όλα τα πλοία στο Αιγαίο τίθενται στη διάθεσή σας για την απομάκρυνση των προσφύγων της Σμύρνης.

Του παραχώρησαν 26 πλοία, με τα οποία κατάφερε να βγάλει πάνω από 350.000 άτομα (οι Τούρκοι έδωσαν παράταση μέχρι 11 ημέρες). Ταυτόχρονα έφτασαν εκκλήσεις για βοήθεια και από άλλα λιμάνια, και η ελληνική κυβέρνηση αύξησε τον αριθμό των πλοίων σε 55.

Όταν η απομάκρυνση των προσφύγων από την Σμύρνη ολοκληρώθηκε οι Τούρκοι αξιωματούχοι επέτρεψαν τον Asa να πάει τα πλοία σε όλα τα λιμάνια από την Μαύρη Θάλασσα ως τη Συρία.

Ένας άγνωστος, ένα παιδί για τα θελήματα στην Χριστιανική Ένωση, ο πιο ασυνήθιστος «ναύαρχος» στην ιστορία, ο 44χρονος Αμερικανός Άσα Τζένινγκς (1877-1933), καμπούρης με 1.60 μπόι, μεθοδιστής πάστορας, έγινε διοικητής όλου του ελληνικού στόλου.

Κάνοντας δυο δρομολόγια, ο Τζένινγκς φυγάδεψε 58.000 άτομα. Τα πλοία του αμερικανικού και αγγλικού στόλου άρχισαν επίσης να μεταφέρουν κόσμο, και προς τα τέλη του Οκτώβρη την Τουρκία εγκατέλειψαν 200.000 άτομα.

Μέχρι το Δεκέμβριο 500.000 άνθρωποι είχαν σωθεί. Ο πατριάρχης της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας ανέφερε ότι 1.250.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν με ασφάλεια μέχρι η επιχείρηση διάσωσης να ολοκληρωθεί.

Η ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζοντας ότι Asa Κ. Jennings απέκτησε το σεβασμό, τη φιλία και την εμπιστοσύνη του Μουσταφά Κεμάλ και της τουρκικής κυβέρνησης τον διόρισε να είναι ο διπλωμάτης που εκπροσωπεί την Ελλάδα για τον επαναπατρισμό των αιχμαλώτων πολέμου στη Συνθήκη της Λοζάννης.

Για την υπηρεσία του στην Ελλάδα, στον Asa Jennings Κ. απονεμήθηκε το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο στην Ελλάδα, το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας και η υψηλότερο πολιτική διάκριση Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία που ένα άτομο έλαβε τις υψηλότερες στρατιωτικές και μη στρατιωτικές διακρίσεις ταυτόχρονα.

Ο Άσα Τζένινγκς πέθανε το 1933. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του. Και δεν υπάρχει ούτε ένα μνημείο, αφιερωμένο στον άνθρωπο, που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΒΟΥΡΛΙΩΤΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

neoskosmos.com

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Λιτανεία με συμμετοχή πεζοναυτών στην Μόσχα

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Νοβοσπάσσκι της Μόσχας, επίσκοπος Σάββας του Βοζνεσένσκ και ο επίσκοπος Ιωάννης της Σλαβωνίας (Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας) ηγήθηκαν της εορταστικής λιτανείας στην Κόκκινη Πλατεία, που έγινε στα πλαίσια εορτασμών, αφιερωμένων στην ημέρα της μνήμης του βιβλικού προφήτη Ηλία (Παλαιό Ημερολόγιο) και στα 85 χρόνια από την ημέρα της σύστασης των Εναέριων Δυνάμεων, μεταδίδει το πρακτορείο RIA NOVOSTI.
"Οι πεζοναύτες είναι άνθρωποι που θαρραλέα εκτελούν το καθήκον τους. Με αυτόν τον τρόπο παρομοιάζουν με τον προφήτη Ηλία ο οποίος ήταν μαχητής υπέρ της δόξας του Κυρίου. Η καρδιά του Ηλία δεν φοβήθηκε όσους προσπάθησαν να του πάρουν τη ζωή του, με θάρρος κατηγορούσε τους ηγέτες του κόσμου τούτου, και δεν είναι τυχαίο ότι οι στρατιώτες – πεζοναύτες τον επέλεξαν ως Ουράνιο προστάτη τους. Με ζήλος προστάτευε τη δόξα του Κυρίου και εσείς κάνετε το ίδιο για την Πατρίδα σας ", τόνισε ο επίσκοπος Σάββας (Μιχέγιεφ) στον λόγο του προς του συγκεντρωμένους στου Κρανίου τον τόπο στην Κόκκινη Πλατεία.

Οι εορτασμοί, αφιερωμένοι στην ημέρα της μνήμης του προφήτη Ηλία που θεωρείται Ουράνιος Προστάτης των Εναέριων Δυνάμεων Πεζοναυτών της Ρωσίας έγιναν στις 2 Αυγούστου με την ευλογία του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλου. Μετά τη λειτουργία στο Ναό του Προφήτη Ηλία στο Κιτάι-Γκόροντ έγινε η λιτανεία μέχρι του Κρανίου τον Τόπο στην Κόκκινη Πλατεία, όπου έγινε η ευχαριστήρια δέηση στον Προφήτη Ηλία. Την παράδοση της διεξαγωγής της λιτανείας από την οδό Ιλίνκα την Ημέρα του Προφήτη Ηλία αναβίωσαν 13 χρόνια πριν.

Ο επίσκοπος Ιωάννης της Σλαβονίας (Τσουλίμπρκ) παρέδωσε τους χαιρετισμούς από την Εκκλησία της Σερβίας και το 63ο τάγμα πεζοναυτών του σέρβικου στρατού. Ο ιεράρχης τόνισε ότι οι Ρώσοι και οι Σέρβοι μαζί συμμετείχαν σε δύο παγκοσμίου πολέμους. Όπως είπε, οι Σέρβοι θυμούνται "πώς το δυνατό χέρι της αλήθειας του Κυρίου ενεφανίσθη μέσω των Ρώσων αλεξιπτωτιστών και πεζοναυτών που έφτασαν προς βοήθεια στον σέρβικο λαό στη Βοσνία, την Ερζεγκοβίνη και το Κόσοβο ". "Σήμερα, εδώ και τώρα, λέω και επαναλαμβάνω, είμαστε μαζί, μέχρι το τέλος του κόσμου", συμπέρανε ο εκπρόσωπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι ιερείς χάρισαν στον αρχηγό των Εναέριων Δυνάμεων πεζοναυτών, συνταγματάρχη Βλαδίμιρ Σαμάνοφ τις εικόνες του Προφήτη Ηλία και του Αγίου ισάξιου Δούκα Βλαδίμηρου τα 1000 χρόνια από το θάνατο του οποίου πρόσφατα γιορτάστηκαν στη Ρωσία στο κρατικό επίπεδο. Μετά τη λήξη της δέησης έγιναν συναυλίες από ευέλπιδες της σχολής πεζοναυτών και μια παρέλαση από οικοτρόφους της λέσχης ευελπίδων. Οι εορτασμοί ολοκληρώθηκαν με φιλανθρωπικό τραπέζι και τη συναυλία κοντά στο Ναό του Οσίου Βασιλείου κοντά στην Κόκκινη Πλατεία.


ΠΗΓΗ

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Οι Ναυτικοί Δόκιμοι σαλπάρουν!

Θερινός Εκπαιδευτικός Πλους της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων


Φωτογραφίες λίγο πριν λύσουν κάβο

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώθηκε ότι τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015 πραγματοποιήθηκε στο λιμένα του Πειραιά, η τελετή αναχώρησης για τον ετήσιο Θερινό Εκπαιδευτικό Πλου (ΘΕΠ) της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ) παρουσία του Διοικητού της, Υποναυάρχου Γεωργίου Λεβέντη ΠΝ, ο οποίος παρέστη ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΝ, Αντιναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη ΠΝ. 

Στο ΘΕΠ συμμετέχουν 122 Ν. Δόκιμοι, αντιπροσωπεία σπουδαστών Στρατιωτικών Σχολών (ΣΣΕ - ΣΙ - ΣΣΑΣ), πέντε (5) Ν. Δόκιμοι από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αίγυπτο, καθώς και ένας Αξιωματικός από τα ΗΑΕ.



Ο φετινός ΘΕΠ, ο οποίος διεξάγεται με το αρματαγωγό ΙΚΑΡΙΑ, θα διαρκέσει 40 ημέρες και το πλοίο προβλέπεται να καταπλεύσει στους λιμένες Λεμεσού Κύπρου, Χάιφα Ισραήλ, Αλεξάνδρειας Αιγύπτου, Βαλέτας Μάλτας, Λα Σπέτσια Ιταλίας, Ντουμπρόβνικ Κροατίας, και Κότορ Μαυροβουνίου.




  Σκοπός του ΘΕΠ είναι η εξοικείωση των Ναυτικών Δοκίμων με τη θάλασσα, η πρακτική εν πλω εκπαίδευση, η απόκτηση ναυτικών γνώσεων και εμπειρίας καθώς και η προβολή του Πολεμικού Ναυτικού και της Ελληνικής Σημαίας στους λιμένες κατάπλου.

NAFTODOKIMOIΤο εκπαιδευτικό ταξίδι των Ναυτικών Δοκίμων είναι εκτός από αναγκαίο κι ένα κομμάτι της παράδοσης του ΠΝ που δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να σταματήσει. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας έβαλαν προβληματισμούς για το κόστος του ταξιδιού φέτος. Το οποίο υπέστη κι αυτό περικοπές αλλά γίνεται .

Στην τελετή παρευρέθησαν συγγενείς και φίλοι των Ν. Δοκίμων.

Μαζί με τις επίσημες φωτογραφίες του ΓΕΝ και οι καταπληκτικές και καλλιτεχνικές φωτογραφίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου αποδίδουν το κλίμα που επικρατεί στο ξεκίνημα του “εκπαιδευτικού πλου των Ναυτικών Δοκίμων”. Είναι εικόνες που κάνουν τα λόγια περιττά.
ΚΑΙ http://national-pride.org/2015/07/21/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CF%8C%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81/

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Η παρουσία του Προφήτη Ηλία σε σκοπό στρατοπέδου.

Ο Άγιος Νικόλαος πάντα στη πλώρη σας.Το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου προστάτευσε το «Αβέρωφ».

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, διότι στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.


 «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» περιγράφει ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, Συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ. Το εκκλησάκι έγινε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριτιδαποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντα υπηρετούσε ιερέας, ο οποίος ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό. 



 «Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ' όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική. 


 Στις 8 Ιουνίου 1912 η Ιερά Σύνοδος διόρισε εφημέριο του πλοίου τον αρχιμανδρίτη και μετέπειτα Μητροπολίτη Σπάρτης Διονύσιο Δάφνο. Ο ιερέας, θέλοντας να συμβάλει και στην καλλιέργεια της χριστιανικής πίστης και της θρησκευτικότητας του πληρώματος, πραγματοποιούσε κατά καιρούς διάφορες ομιλίες. Στο ημερολόγιο του κυβερνήτη του πλοίου αναφέρεται ότι ο π. Διονύσιος ήταν ουσιαστικός συνεργάτης του στην επίτευξη της πειθαρχίας και ομοψυχίας στο πολυμελές πλήρωμα, το οποίο είχε επιδείξει παλαιότερα κρούσματα απειθαρχίας. Ήταν λογικό, άλλωστε, σε ένα πλήρωμα 1.200 μελών να υπάρχουν αντιθέσεις και διαφορές.


 Ο σημερινός κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» πλοίαρχος Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος χαρακτηρίζει το πλοίο «το ιερότερο κειμήλιο που έχουμε στη νεότερη εποχή. Είναι το πλοίο που με τον ναύαρχο Κουντουριώτη απελευθέρωσε το Αιγαίο στους Βαλκανικούς Πολέμους την περίοδο 1912-1913».

 
 Μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», ο κ. Χαραλαμπόπουλος αναφέρει ότι «επί 104 συνεχόμενα χρόνια είναι το μόνο κομμάτι ελληνικής επικράτειας που δεν έχει υποστείλει την ελληνική σημαία. Δεν υπάρχει ελληνικό έδαφος -κάθε πλοίο είναι έδαφος- που να έχει συνεχόμενα 104 χρόνια την ελληνική σημαία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε με άλλα πλοία και πήγαν στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσουν εκεί τον αγώνα. Ολα διαλύθηκαν εκτός από το “Αβέρωφ”». 


 Ο ιερέας είχε πολύ σημαντικό έργο. Η συμβολή του, κυρίως στις δύσκολες στιγμές, ήταν καθοριστική. Βρίσκονταν πάντα δίπλα στο πλήρωμα, στα λεβητοστάσια, στα μηχανοστάσια, κοντά στους ναύτες, για να τους εμψυχώνει, αλλά και σε περιόδους ανάπαυλας μάζευε τα αναλφάβητα ναυτάκια και τους μάθαινε ανάγνωση και γραφή. Ο ρόλος του ήταν καίριος.

 
Το σημάδι από τον Θεό

 
Ο Άγιος Νικόλαος πάντοτε προστάτευε το πλοίο, αναφέρουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης είπε ότι αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, πράγματι, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε μετά τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Στη συνέχεια, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του. Το 1937 ο βασιλεύς πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του εξήγησε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να επιστρέψει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος θέλει να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.
 
Ο Κουντουριώτης ευλογούσε το πλήρωμα με έναν ξύλινο σταυρό. «Ο,τι πετυχαίνω είναι από τον Θεό» έλεγε.
 
Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» ο εφημέριος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα και την κατέλαβαν. Ενώ ο στόλος προσπαθούσε να φύγει για τη Μέση Ανατολή, διετάχθη από το Ελληνικό Αρχηγείο να αυτοβυθιστεί το «Αβέρωφ», διότι οι αρμόδιοι πίστευαν ότι, αν έφευγε σε ανοιχτό πέλαγος, θα βυθιζόταν από τους εχθρούς. Ο ιερέας Παπανικολόπουλος ηγήθηκε -με τη συμβολή αξιωματικών-, ώστε το πλήρωμα να αντιδράσει και να μην ενδώσει στην εντολή. 


 Μεγάλη Πέμπτη βράδυ οδήγησαν το πλοίο κρυφά προς τον Αργοσαρωνικό, φτιάχνοντας παράλληλα έναν σιδερένιο σταυρό. Ο εφημέριος του πλοίου π. Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετά τον ναύαρχο Κουντουριώτη, έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του πλοίου. 


 Ο κ. Χαραλαμπόπουλος μας εξηγεί ότι ο ναύαρχος Κουντουριώτης θεωρούσε πως ό,τι κάνει και ό,τι πετυχαίνει δεν πραγματοποιούνται από τον ίδιο, αλλά επειδή το ήθελε ο Θεός. Μας μεταφέρει ακόμα ένα περιστατικό: «Είχε βγει ο τουρκικός στόλος από τα Δαρδανέλια και ο ελληνικός στόλος κινούνταν για να τον συναντήσει. Ο Κουντουριώτης ζήτησε να του φέρουν από το εκκλησάκι ένα κουτί, το οποίο είχε μέσα έναν ξύλινο σταυρό. Με τον σταυρό γύρισε όλο το πλοίο και ευλόγησε όλο το πλήρωμα. Ανέβηκε στην κόντρα γέφυρα, ακούμπησε τον σταυρό και είπε: “Εδώ που ακουμπά ο σταυρός τούρκικο βλήμα να μην ακουμπήσει”. Πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις έριξαν 1.800 βλήματα εναντίον του “Αβέρωφ”, αλλά πέτυχαν το πλοίο μόνο τα 15».


Ύστερα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι προστάτης του πλοίου είναι ο Άγιος Νικόλαος. Ακόμη και σήμερα, ο Άγιος δηλώνει την παρουσία του. Πριν από περίπου δύο χρόνια επισκέφθηκε το «Αβέρωφ» ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος, ο οποίος, μετά την ξενάγηση από τον κυβερνήτη, είπε πως κάποια στιγμή θα του στείλει κάτι. Μια εβδομάδα αργότερα θα πραγματοποιούνταν στο πλοίο μια εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Σημειώνοντας τις εκκρεμότητες για την ημέρα της εκδήλωσης, ο κυβερνήτης σκέφτηκε ότι λείπει από την αίθουσα μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. Έγραψε, λοιπόν, σε ένα μικρό χαρτί «εικόνα Αγίου Νικολάου για το καρέ», με σκοπό να το δώσει στον αρμόδιο, ώστε να το τακτοποιήσει. Μπαίνοντας στην αίθουσα και τη στιγμή που φώναξε τον υπεύθυνο να του δώσει το χαρτί, τον πλησίασε ένας ναύτης και του έδωσε ένα πακέτο, το οποίο μόλις είχε φτάσει από τον Μητροπολίτη Σύρου. Ήταν μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. «Τίποτε, τελικά, δεν είναι σύμπτωση» μας λέει ο κυβερνήτης, θεωρώντας ότι το επαναλαμβανόμενο γεγονός παύει να είναι τυχαίο. 
 Από το 1987 το πλοίο βρίσκεται στο Φάληρο και λειτουργεί ως μουσείο. Μαθητές και τουρίστες το επισκέπτονται καθημερινά. Το πλήρωμα τους υποδέχεται και τους ξεναγεί στους επισκέψιμους χώρους. Μία φορά τον μήνα γίνεται αγιασμός από τον π. Ιουστίνο Μαρμαρινό, ενώ στις μεγάλες εορτές και επετείους τελείται στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου θεία λειτουργία και δοξολογία.
 
Το θαύμα της ασημένιας εικόνας
 
Άλλη μία μαρτυρία όμως φανερώνει ότι ακόμη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, που ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι αν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα. Ένα βράδυ ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν. Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να δει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, η οποία με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο. Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους.Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό! 


του Μάκη Αδαμόπουλου- από την εβδομαδιαία εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια