Αμερικανός πάστορας

Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικρασίας το 1922

                               Asa Jennings

Άσα Τζένινγκς. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του.

Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

Σεπτέμβρης του 1922. Τελειώνει ο πόλεμος της Ελλάδας με την Τουρκία.

Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει την πόλη και οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη.

Αρχίζουν πογκρόμ, ληστείες και δολοφονίες, στις οποίες παίρνουν ενεργό μέρος και οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι.

Στις 13 Σεπτεμβρίου ξεκινά πυρκαγιά, την φωτιά κατευθύνουν προς τις χριστιανικές συνοικίες, φτιάχνοντας διάδρομο με εύφλεκτα υγρά.

Στην προσπάθεια να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα, οι περισσότεροι Χριστιανοί στοιβάζονται στην προκυμαία.

Οι Τούρκοι στρατιώτες περικυκλώνουν την παραλία, αφήνοντας τον κόσμο χωρίς νερό και τροφή.

Πολλοί από αυτούς πέθαναν από την πείνα και την δίψα, άλλοι αυτοκτόνησαν, πέφτοντας στη θάλασσα.

Οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί γίνονταν κάτω από την μύτη των «συμμάχων», που παρακολουθούσαν αδιάφοροι από μακριά τον «συνωστισμό στην αποβάθρα». Φωτογράφιζαν απαθέστατοι το «show», πετώντας μάλιστα πίσω στην θάλασσα τους απεγνωσμένους που έφταναν ως τα πλοία.

Προδομένοι από τους ξένους αλλά -το χειρότερο- και από τους Έλληνες, όσοι τελικά σώθηκαν, το κατάφεραν ύστερα από την ανθρωπιστική παρέμβαση του Αμερικανού Άσα Τζένιγκς που μεσολάβησε και τελικά ύστερα από δύο ημέρες δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες πρόσφυγες να βρουν καταφύγιο στα «Πλοία της Συμπόνιας» και να καταλήξουν στην Ελλάδα.

Προπομπός του Τζένιγκς και φωτεινή εξαίρεση της διεθνούς απάθειας μπροστά στο έγκλημα ήταν ένας άγνωστος Ιάπωνας πλοίαρχος που τις ώρες της μεγάλης σφαγής μόνος αυτός και το πλήρωμα του άδειασαν στην θάλασσα το φορτίο τους για να μαζέψουν όσον το δυνατόν περισσότερες κυνηγημένες ψυχές.

Από τις προκυμαίες έφευγαν οι βάρκες γεμάτες με Έλληνες και Αρμένιους πρόσφυγες, κατευθύνονταν προς τα ξένα πλοία, που παρέμεναν για να υπερασπιστούν και να δεχτούν τους συμπατριώτες τους, αλλά δεν είχαν διαταγές να δεχτούν τους ντόπιους για να μην προσβάλουν τους Τούρκους. Όταν οι βάρκες προσάραζαν στα βρετανικά πολεμικά πλοία και προσπαθούσαν να δέσουν, οι ναύτες έκοβαν τα σκοινιά.

Μερικές βάρκες καταποντίστηκαν, τους ανθρώπους τους έριχναν στη θάλασσα και από την προκυμαία άλλοι προτιμούσαν να πνιγούν κι από μόνοι τους. Κάποιοι προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία αλλά οι Άγγλοι τους έλουζαν με καυτό νερό.

Οι Ιταλοί, που έμειναν στη θάλασσα της Σμύρνης περισσότερο από τους άλλους, δέχονταν στα πλοία όσους κατάφεραν να τους πλησιάσουν.

Οι Γάλλοι δέχονταν μόνο όσους μπορούσαν να προφέρουν στα γαλλικά έστω με κακή προφορά «Είμαι Γάλλος, όλα τα χαρτιά μου κάηκαν.» Σε λίγο τους Αρμένιους καθηγητές περικύκλωσαν πιτσιρίκια και προσπαθούσαν να μάθουν αυτή τη μαγική φράση.

Ο πλοίαρχος του αμερικάνικου αντιτορπιλικού έδιωχνε τα παιδιά, φωνάζοντας: «Μόνο Αμερικάνοι!» Στα πολεμικά πλοία οι ξένοι ναυτικοί παρακολουθούσαν με τα κιάλια τη σφαγή και φωτογράφιζαν. Αργότερα άρχισαν να παίζουν οι μπάντες, στραμμένες προς την προκυμαία. Δεν άντεχαν να ακούνε τον κόσμο να σφάζεται.

Όμως ο Τζένινγκς δεν ήταν από τους ανθρώπους, που θεωρούσε, ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».

Ούτε από εκείνους, που ξεχώριζε τους ανθρώπους σύμφωνα με το θρησκευτικό τους «πιστεύω». Σύμφωνα με μια αρμενική παροιμία, «μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου κοιμάται ένα λιοντάρι».

Όταν ο ελληνικός στρατός εγκατέλειψε τη Σμύρνη, είχε οργανώσει την Επιτροπή Σωτηρίας και παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια στον πληθυσμό. Μετά από την πυρκαγιά η έλλειψη νερού, καυσίμων και γενικώς – της τάξης ταλαιπωρούσε τον κόσμο, και ο Τζένινγκς πήγε στο τουρκικό στρατόπεδο για να συναντήσει τον Κεμάλ.

Οι Τούρκοι έδωσαν στον πάστορα επτά ημέρες για να φυγαδεύσει από την πόλη τον κόσμο, εκτός τους άνδρες 17-45 ετών, τους οποίους τους περίμεναν τα στρατόπεδα εργασίας προκειμένου να εργασθούν για να επανορθώσουν τις ζημιές που έγιναν από την ελληνική εκστρατεία.

Να πώς καταγράφει τα σχετικά γεγονότα ο εγγονός του Άσα Τζένιγκς, Roger:
«Αφού έγινε η συμφωνία με τον Κεμάλ ο Asa ζήτησε και έλαβε μια βάρκα με πηδαλιούχο από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Πρώτον, πήγε στο γαλλικό εμπορικό πλοίο «Pierre Loti». Το πλοίο είχε άφθονο χώρο για να αναλάβει τους πρόσφυγες για την ασφάλεια τους σε ένα κοντινό ελληνικό νησί.

Ο γάλλος καπετάνιος δεν ήθελε να εμπλακεί, και απέπλευσε με ένα άδειο πλοίο, ενώ χιλιάδες ικέτευαν να διασωθούν. Μακρύτερα στο λιμάνι ήταν ένα ιταλικό πλοίο, η Κωνσταντινούπολη.

Ο Ιταλός καπετάνιος του πλοίου συμφώνησε να αναλάβει 2000 άτομα, αλλά πρώτα έπρεπε να λάβει ένα ποσό O Asa, το θεώρησε ρεαλιστικό και πλήρωσε το τίμημα- δωροδοκία και επιβιβάσθηκαν τα 2000 άτομα.

Στη συνέχεια ο Ιταλός καπετάνιος απαίτησε μια αύξηση της δωροδοκίας.

Όταν τους προκάλεσε ο Jennings, οι Ιταλοί είπαν ότι οι Έλληνες μπορεί να μην αφήσουν τους πρόσφυγες να αποβιβασθούν. Ο Asa απάντησε ότι θα πήγαινε μαζί στο ταξίδι προς το λιμάνι της Μυτιλήνης και θα αναλάβει την ευθύνη για την αποβίβαση.

Όταν το πλοίο έφθασε στην Μυτιλήνη ο Asa Κ. Jennings είδε με έκπληξη Έλληνες στρατιώτες παντού και τα πλοία να βρίσκονται αγκυροβολημένα.

Δεν υπήρχαν προβλήματα να βγουν οι πρόσφυγες από το πλοίο και Asa πήγε στο ελληνικό αρχηγείο του Στρατού.

Επανειλημμένα ζήτησε από τον Έλληνα στρατηγό Φράγκου τα πλοία για την απομάκρυνση των προσφύγων από τη Σμύρνη.

Οι Τούρκοι είχαν εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση, καθώς και το Ναυτικό των ΗΠΑ είχε υποσχεθεί προστασία των ελληνικών εμπορικών πλοίων.

Ο Στρατηγός επανειλημμένα αρνήθηκε να θέσει στην διάθεση του τα πλοία και ο Asa ήταν πολύ απογοητευμένος με τον στρατηγό Φράγκου, έναν Έλληνα ο οποίος ήταν απρόθυμος να σώσει 300.000 από τους συμπατριώτες του.

Ωστόσο, Jennings δεν γνώριζε εκείνη την ώρα ότι ο στρατηγός ήταν μέρος μιας ομάδας Ελλήνων αξιωματικών που σχεδίαζαν πραξικόπημα εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι αξιωματούχοι χρειάζονταν τα πλοία και τους στρατιώτες για να κερδίσουν την εξουσία και ήταν πιο σημαντικό γι «αυτούς από τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Καθώς ο Asa, εξαγριωμένος, βγήκε από μια νωρίς το πρωί συνάντηση με τον στρατηγό είδε ένα θωρηκτό να μπαίνει στο λιμάνι.

Ο Asa Jennings επιβιβάστηκε στο ελληνικό θωρηκτό Κιλκίς. Ο καπετάνιος του, Θεοφανίδης, ήταν πολύ πρόθυμος να βοηθήσει παρά το γεγονός ότι ένας ανώτερος στρατιωτικός είχε απορρίψει τον Asa.

Ο Asa στη συνέχεια προχώρησε σε μια σειρά από μηνύματα για τον Έλληνα Πρωθυπουργό, τα οποία ο καπετάνιος Θεοφανίδης μετέφραζε στα ελληνικά. Τα μηνύματα εστάλησαν από την αίθουσα ραδιοφώνου (ασυρμάτου) ως κωδικοποιημένα μηνύματα για ασφάλεια.

Στην αρχή η απάντηση ήταν ο πρωθυπουργός κοιμόταν. Ο Asa ζήτησε ο πρωθυπουργός να ξυπνήσει. Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός ήθελε μια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Αγγελιοφόροι έπρεπε να σταλούν σε όλη την Αθήνα για να αφυπνίσουν τους υπουργούς να παραστούν στη συνεδρίαση.

Ο Asa είχε μια επταήμερη προθεσμία και βρισκόταν αντιμέτωπος με κυβερνητικούς αξιωματούχους που δεν συμμερίζονται την αίσθηση του επείγοντος. Τέλος, ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, απάντησε λέγοντας ότι δεν θα μπορούσαν τα πλοία να πάνε στη Σμύρνη.

Φοβόντουσαν ότι οι Τούρκοι θα συλλαμβάνανε τα πλοία και θα εισέβαλαν στην συνέχεια στα ελληνικά νησιά.

Ύστερα από αυτό ο Asa έστειλε τελεσίγραφο.

Εάν τα πλοία δεν διατίθεντο για τη διάσωση των Ελλήνων και άλλων στη Σμύρνη, το επόμενο μήνυμα του Asa δεν θα ήταν σε κώδικα.

Το μήνυμα θα σταλεί ανοιχτά έτσι ώστε ο κόσμος θα γνωρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε τους Τούρκους να σκοτώσουν 300.000 Έλληνες πολίτες.

Ο εκβιασμός λειτούργησε.

Όλα τα πλοία στην περιοχή τέθηκαν υπό έλεγχο Asa, καθιστώντας τον προσωπικά υπεύθυνος για κάθε πλοίο που θα χανόταν.

Οι καπετάνιοι των εμπορικών πλοίων ενημερώθηκαν ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε επιτάξει τα πλοία τους και άρχισαν να σηκώνουν ατμό για την Σμύρνη.

Οι καπετάνιοι φοβόντουσαν να μπούνε σε ένα τουρκικό λιμάνι.

Κάποιοι είπαν ότι τα πλοία τους είχαν μηχανικά προβλήματα και δεν θα είναι σε θέση να κάνουν το ταξίδι. Ο καπετάνιος Θεοφανίδης διέταξε τους καπετάνιους των εμπορικών πλοίων για μια συνάντηση στο θωρηκτό Κιλκίς.

Ενημέρωσε τους καπετάνιους των εμπορικών πλοίων ότι θα αντιμετωπίσουν στρατοδικείο εάν τα πλοία τους δεν ήταν έτοιμοι να φύγουν από τα μεσάνυχτα.

Όλα τα πλοία έπλεαν τα μεσάνυχτα με τον Asa στο πρώτο πλοίο».

Όλα τα πλοία στο Αιγαίο τίθενται στη διάθεσή σας για την απομάκρυνση των προσφύγων της Σμύρνης.

Του παραχώρησαν 26 πλοία, με τα οποία κατάφερε να βγάλει πάνω από 350.000 άτομα (οι Τούρκοι έδωσαν παράταση μέχρι 11 ημέρες). Ταυτόχρονα έφτασαν εκκλήσεις για βοήθεια και από άλλα λιμάνια, και η ελληνική κυβέρνηση αύξησε τον αριθμό των πλοίων σε 55.

Όταν η απομάκρυνση των προσφύγων από την Σμύρνη ολοκληρώθηκε οι Τούρκοι αξιωματούχοι επέτρεψαν τον Asa να πάει τα πλοία σε όλα τα λιμάνια από την Μαύρη Θάλασσα ως τη Συρία.

Ένας άγνωστος, ένα παιδί για τα θελήματα στην Χριστιανική Ένωση, ο πιο ασυνήθιστος «ναύαρχος» στην ιστορία, ο 44χρονος Αμερικανός Άσα Τζένινγκς (1877-1933), καμπούρης με 1.60 μπόι, μεθοδιστής πάστορας, έγινε διοικητής όλου του ελληνικού στόλου.

Κάνοντας δυο δρομολόγια, ο Τζένινγκς φυγάδεψε 58.000 άτομα. Τα πλοία του αμερικανικού και αγγλικού στόλου άρχισαν επίσης να μεταφέρουν κόσμο, και προς τα τέλη του Οκτώβρη την Τουρκία εγκατέλειψαν 200.000 άτομα.

Μέχρι το Δεκέμβριο 500.000 άνθρωποι είχαν σωθεί. Ο πατριάρχης της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας ανέφερε ότι 1.250.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν με ασφάλεια μέχρι η επιχείρηση διάσωσης να ολοκληρωθεί.

Η ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζοντας ότι Asa Κ. Jennings απέκτησε το σεβασμό, τη φιλία και την εμπιστοσύνη του Μουσταφά Κεμάλ και της τουρκικής κυβέρνησης τον διόρισε να είναι ο διπλωμάτης που εκπροσωπεί την Ελλάδα για τον επαναπατρισμό των αιχμαλώτων πολέμου στη Συνθήκη της Λοζάννης.

Για την υπηρεσία του στην Ελλάδα, στον Asa Jennings Κ. απονεμήθηκε το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο στην Ελλάδα, το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας και η υψηλότερο πολιτική διάκριση Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία που ένα άτομο έλαβε τις υψηλότερες στρατιωτικές και μη στρατιωτικές διακρίσεις ταυτόχρονα.

Ο Άσα Τζένινγκς πέθανε το 1933. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του. Και δεν υπάρχει ούτε ένα μνημείο, αφιερωμένο στον άνθρωπο, που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΒΟΥΡΛΙΩΤΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

neoskosmos.com

Λιτανεία με συμμετοχή πεζοναυτών στην Μόσχα

Λιτανεία με συμμετοχή πεζοναυτών στην Μόσχα

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Νοβοσπάσσκι της Μόσχας, επίσκοπος Σάββας του Βοζνεσένσκ και ο επίσκοπος Ιωάννης της Σλαβωνίας (Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας) ηγήθηκαν της εορταστικής λιτανείας στην Κόκκινη Πλατεία, που έγινε στα πλαίσια εορτασμών, αφιερωμένων στην ημέρα της μνήμης του βιβλικού προφήτη Ηλία (Παλαιό Ημερολόγιο) και στα 85 χρόνια από την ημέρα της σύστασης των Εναέριων Δυνάμεων, μεταδίδει το πρακτορείο RIA NOVOSTI.

"Οι πεζοναύτες είναι άνθρωποι που θαρραλέα εκτελούν το καθήκον τους. Με αυτόν τον τρόπο παρομοιάζουν με τον προφήτη Ηλία ο οποίος ήταν μαχητής υπέρ της δόξας του Κυρίου. Η καρδιά του Ηλία δεν φοβήθηκε όσους προσπάθησαν να του πάρουν τη ζωή του, με θάρρος κατηγορούσε τους ηγέτες του κόσμου τούτου, και δεν είναι τυχαίο ότι οι στρατιώτες – πεζοναύτες τον επέλεξαν ως Ουράνιο προστάτη τους. Με ζήλος προστάτευε τη δόξα του Κυρίου και εσείς κάνετε το ίδιο για την Πατρίδα σας ", τόνισε ο επίσκοπος Σάββας (Μιχέγιεφ) στον λόγο του προς του συγκεντρωμένους στου Κρανίου τον τόπο στην Κόκκινη Πλατεία.

Οι εορτασμοί, αφιερωμένοι στην ημέρα της μνήμης του προφήτη Ηλία που θεωρείται Ουράνιος Προστάτης των Εναέριων Δυνάμεων Πεζοναυτών της Ρωσίας έγιναν στις 2 Αυγούστου με την ευλογία του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλου. Μετά τη λειτουργία στο Ναό του Προφήτη Ηλία στο Κιτάι-Γκόροντ έγινε η λιτανεία μέχρι του Κρανίου τον Τόπο στην Κόκκινη Πλατεία, όπου έγινε η ευχαριστήρια δέηση στον Προφήτη Ηλία. Την παράδοση της διεξαγωγής της λιτανείας από την οδό Ιλίνκα την Ημέρα του Προφήτη Ηλία αναβίωσαν 13 χρόνια πριν.

Ο επίσκοπος Ιωάννης της Σλαβονίας (Τσουλίμπρκ) παρέδωσε τους χαιρετισμούς από την Εκκλησία της Σερβίας και το 63ο τάγμα πεζοναυτών του σέρβικου στρατού. Ο ιεράρχης τόνισε ότι οι Ρώσοι και οι Σέρβοι μαζί συμμετείχαν σε δύο παγκοσμίου πολέμους. Όπως είπε, οι Σέρβοι θυμούνται "πώς το δυνατό χέρι της αλήθειας του Κυρίου ενεφανίσθη μέσω των Ρώσων αλεξιπτωτιστών και πεζοναυτών που έφτασαν προς βοήθεια στον σέρβικο λαό στη Βοσνία, την Ερζεγκοβίνη και το Κόσοβο ". "Σήμερα, εδώ και τώρα, λέω και επαναλαμβάνω, είμαστε μαζί, μέχρι το τέλος του κόσμου", συμπέρανε ο εκπρόσωπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι ιερείς χάρισαν στον αρχηγό των Εναέριων Δυνάμεων πεζοναυτών, συνταγματάρχη Βλαδίμιρ Σαμάνοφ τις εικόνες του Προφήτη Ηλία και του Αγίου ισάξιου Δούκα Βλαδίμηρου τα 1000 χρόνια από το θάνατο του οποίου πρόσφατα γιορτάστηκαν στη Ρωσία στο κρατικό επίπεδο. Μετά τη λήξη της δέησης έγιναν συναυλίες από ευέλπιδες της σχολής πεζοναυτών και μια παρέλαση από οικοτρόφους της λέσχης ευελπίδων. Οι εορτασμοί ολοκληρώθηκαν με φιλανθρωπικό τραπέζι και τη συναυλία κοντά στο Ναό του Οσίου Βασιλείου κοντά στην Κόκκινη Πλατεία.

ΠΗΓΗ

Οι Ναυτικοί Δόκιμοι σαλπάρουν!

Θερινός Εκπαιδευτικός Πλους της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων

Φωτογραφίες λίγο πριν λύσουν κάβο

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώθηκε ότι τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015 πραγματοποιήθηκε στο λιμένα του Πειραιά, η τελετή αναχώρησης για τον ετήσιο Θερινό Εκπαιδευτικό Πλου (ΘΕΠ) της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ) παρουσία του Διοικητού της, Υποναυάρχου Γεωργίου Λεβέντη ΠΝ, ο οποίος παρέστη ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΝ, Αντιναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη ΠΝ. 

Στο ΘΕΠ συμμετέχουν 122 Ν. Δόκιμοι, αντιπροσωπεία σπουδαστών Στρατιωτικών Σχολών (ΣΣΕ - ΣΙ - ΣΣΑΣ), πέντε (5) Ν. Δόκιμοι από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αίγυπτο, καθώς και ένας Αξιωματικός από τα ΗΑΕ.

Ο φετινός ΘΕΠ, ο οποίος διεξάγεται με το αρματαγωγό ΙΚΑΡΙΑ, θα διαρκέσει 40 ημέρες και το πλοίο προβλέπεται να καταπλεύσει στους λιμένες Λεμεσού Κύπρου, Χάιφα Ισραήλ, Αλεξάνδρειας Αιγύπτου, Βαλέτας Μάλτας, Λα Σπέτσια Ιταλίας, Ντουμπρόβνικ Κροατίας, και Κότορ Μαυροβουνίου.

  Σκοπός του ΘΕΠ είναι η εξοικείωση των Ναυτικών Δοκίμων με τη θάλασσα, η πρακτική εν πλω εκπαίδευση, η απόκτηση ναυτικών γνώσεων και εμπειρίας καθώς και η προβολή του Πολεμικού Ναυτικού και της Ελληνικής Σημαίας στους λιμένες κατάπλου.

Το εκπαιδευτικό ταξίδι των Ναυτικών Δοκίμων είναι εκτός από αναγκαίο κι ένα κομμάτι της παράδοσης του ΠΝ που δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να σταματήσει. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας έβαλαν προβληματισμούς για το κόστος του ταξιδιού φέτος. Το οποίο υπέστη κι αυτό περικοπές αλλά γίνεται .

Στην τελετή παρευρέθησαν συγγενείς και φίλοι των Ν. Δοκίμων.

Μαζί με τις επίσημες φωτογραφίες του ΓΕΝ και οι καταπληκτικές και καλλιτεχνικές φωτογραφίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου αποδίδουν το κλίμα που επικρατεί στο ξεκίνημα του “εκπαιδευτικού πλου των Ναυτικών Δοκίμων”. Είναι εικόνες που κάνουν τα λόγια περιττά.

 ΠΗΓΗ: http://www.hellenicnavy.gr/el/enimerwsi-koinou/teleftaia-nea/item/4835-therinos-ekpaideftikos-plous-tis-sxolis-naftikon-dokimon

ΚΑΙ http://national-pride.org/2015/07/21/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CF%8C%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81/

Η παρουσία του Προφήτη Ηλία σε σκοπό στρατοπέδου.

Ο Άγιος Νικόλαος πάντα στη πλώρη σας.Το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου προστάτευσε το «Αβέρωφ».

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, διότι στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.

 «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» περιγράφει ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, Συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ. Το εκκλησάκι έγινε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριτιδαποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντα υπηρετούσε ιερέας, ο οποίος ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό. 

 «Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ' όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική. 

 Στις 8 Ιουνίου 1912 η Ιερά Σύνοδος διόρισε εφημέριο του πλοίου τον αρχιμανδρίτη και μετέπειτα Μητροπολίτη Σπάρτης Διονύσιο Δάφνο. Ο ιερέας, θέλοντας να συμβάλει και στην καλλιέργεια της χριστιανικής πίστης και της θρησκευτικότητας του πληρώματος, πραγματοποιούσε κατά καιρούς διάφορες ομιλίες. Στο ημερολόγιο του κυβερνήτη του πλοίου αναφέρεται ότι ο π. Διονύσιος ήταν ουσιαστικός συνεργάτης του στην επίτευξη της πειθαρχίας και ομοψυχίας στο πολυμελές πλήρωμα, το οποίο είχε επιδείξει παλαιότερα κρούσματα απειθαρχίας. Ήταν λογικό, άλλωστε, σε ένα πλήρωμα 1.200 μελών να υπάρχουν αντιθέσεις και διαφορές.

 Ο σημερινός κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» πλοίαρχος Σωτήριος Χαραλαμπόπουλος χαρακτηρίζει το πλοίο «το ιερότερο κειμήλιο που έχουμε στη νεότερη εποχή. Είναι το πλοίο που με τον ναύαρχο Κουντουριώτη απελευθέρωσε το Αιγαίο στους Βαλκανικούς Πολέμους την περίοδο 1912-1913».
 
 Μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», ο κ. Χαραλαμπόπουλος αναφέρει ότι «επί 104 συνεχόμενα χρόνια είναι το μόνο κομμάτι ελληνικής επικράτειας που δεν έχει υποστείλει την ελληνική σημαία. Δεν υπάρχει ελληνικό έδαφος -κάθε πλοίο είναι έδαφος- που να έχει συνεχόμενα 104 χρόνια την ελληνική σημαία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε με άλλα πλοία και πήγαν στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσουν εκεί τον αγώνα. Ολα διαλύθηκαν εκτός από το “Αβέρωφ”». 

 Ο ιερέας είχε πολύ σημαντικό έργο. Η συμβολή του, κυρίως στις δύσκολες στιγμές, ήταν καθοριστική. Βρίσκονταν πάντα δίπλα στο πλήρωμα, στα λεβητοστάσια, στα μηχανοστάσια, κοντά στους ναύτες, για να τους εμψυχώνει, αλλά και σε περιόδους ανάπαυλας μάζευε τα αναλφάβητα ναυτάκια και τους μάθαινε ανάγνωση και γραφή. Ο ρόλος του ήταν καίριος.

 
Το σημάδι από τον Θεό
 
Ο Άγιος Νικόλαος πάντοτε προστάτευε το πλοίο, αναφέρουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης είπε ότι αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, πράγματι, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε μετά τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Στη συνέχεια, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του. Το 1937 ο βασιλεύς πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του εξήγησε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να επιστρέψει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος θέλει να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.
 
Ο Κουντουριώτης ευλογούσε το πλήρωμα με έναν ξύλινο σταυρό. «Ο,τι πετυχαίνω είναι από τον Θεό» έλεγε.
 
Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» ο εφημέριος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα και την κατέλαβαν. Ενώ ο στόλος προσπαθούσε να φύγει για τη Μέση Ανατολή, διετάχθη από το Ελληνικό Αρχηγείο να αυτοβυθιστεί το «Αβέρωφ», διότι οι αρμόδιοι πίστευαν ότι, αν έφευγε σε ανοιχτό πέλαγος, θα βυθιζόταν από τους εχθρούς. Ο ιερέας Παπανικολόπουλος ηγήθηκε -με τη συμβολή αξιωματικών-, ώστε το πλήρωμα να αντιδράσει και να μην ενδώσει στην εντολή. 

 Μεγάλη Πέμπτη βράδυ οδήγησαν το πλοίο κρυφά προς τον Αργοσαρωνικό, φτιάχνοντας παράλληλα έναν σιδερένιο σταυρό. Ο εφημέριος του πλοίου π. Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετά τον ναύαρχο Κουντουριώτη, έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του πλοίου. 

 Ο κ. Χαραλαμπόπουλος μας εξηγεί ότι ο ναύαρχος Κουντουριώτης θεωρούσε πως ό,τι κάνει και ό,τι πετυχαίνει δεν πραγματοποιούνται από τον ίδιο, αλλά επειδή το ήθελε ο Θεός. Μας μεταφέρει ακόμα ένα περιστατικό: «Είχε βγει ο τουρκικός στόλος από τα Δαρδανέλια και ο ελληνικός στόλος κινούνταν για να τον συναντήσει. Ο Κουντουριώτης ζήτησε να του φέρουν από το εκκλησάκι ένα κουτί, το οποίο είχε μέσα έναν ξύλινο σταυρό. Με τον σταυρό γύρισε όλο το πλοίο και ευλόγησε όλο το πλήρωμα. Ανέβηκε στην κόντρα γέφυρα, ακούμπησε τον σταυρό και είπε: “Εδώ που ακουμπά ο σταυρός τούρκικο βλήμα να μην ακουμπήσει”. Πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις έριξαν 1.800 βλήματα εναντίον του “Αβέρωφ”, αλλά πέτυχαν το πλοίο μόνο τα 15».

Ύστερα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι προστάτης του πλοίου είναι ο Άγιος Νικόλαος. Ακόμη και σήμερα, ο Άγιος δηλώνει την παρουσία του. Πριν από περίπου δύο χρόνια επισκέφθηκε το «Αβέρωφ» ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος, ο οποίος, μετά την ξενάγηση από τον κυβερνήτη, είπε πως κάποια στιγμή θα του στείλει κάτι. Μια εβδομάδα αργότερα θα πραγματοποιούνταν στο πλοίο μια εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Σημειώνοντας τις εκκρεμότητες για την ημέρα της εκδήλωσης, ο κυβερνήτης σκέφτηκε ότι λείπει από την αίθουσα μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. Έγραψε, λοιπόν, σε ένα μικρό χαρτί «εικόνα Αγίου Νικολάου για το καρέ», με σκοπό να το δώσει στον αρμόδιο, ώστε να το τακτοποιήσει. Μπαίνοντας στην αίθουσα και τη στιγμή που φώναξε τον υπεύθυνο να του δώσει το χαρτί, τον πλησίασε ένας ναύτης και του έδωσε ένα πακέτο, το οποίο μόλις είχε φτάσει από τον Μητροπολίτη Σύρου. Ήταν μια εικόνα του Αγίου Νικολάου. «Τίποτε, τελικά, δεν είναι σύμπτωση» μας λέει ο κυβερνήτης, θεωρώντας ότι το επαναλαμβανόμενο γεγονός παύει να είναι τυχαίο. 
 Από το 1987 το πλοίο βρίσκεται στο Φάληρο και λειτουργεί ως μουσείο. Μαθητές και τουρίστες το επισκέπτονται καθημερινά. Το πλήρωμα τους υποδέχεται και τους ξεναγεί στους επισκέψιμους χώρους. Μία φορά τον μήνα γίνεται αγιασμός από τον π. Ιουστίνο Μαρμαρινό, ενώ στις μεγάλες εορτές και επετείους τελείται στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου θεία λειτουργία και δοξολογία.
 
Το θαύμα της ασημένιας εικόνας
 
Άλλη μία μαρτυρία όμως φανερώνει ότι ακόμη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, που ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι αν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα. Ένα βράδυ ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν. Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να δει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, η οποία με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο. Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους.Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό! 

του Μάκη Αδαμόπουλου- από την εβδομαδιαία εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

Προσόντα ιερέα της Ελληνικής Αστυνομίας

Καθορίστηκαν με ΠΔ τα προσόντα του ιερέα της Ελληνικής Αστυνομίας

Στο Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας κατατέθηκε για νομοπαρασκευαστική επεξεργασία σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος το οποίο υπογράφεται από τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Ι. Πανούση και τον υπουργό Πολιτισμού και Παιδείας Αρ. Μπαλτά για «την προέλευση, προσόντα, επιλογή και εξέλιξη του ιερέα της Ελληνικής Αστυνομίας».

Σύμφωνα με το επίμαχο διάταγμα ο ιερέας του σώματος της ΕΛΑΣ θα κατέχει τον βαθμό του υπαστυνόμου Α΄ και θα μπορεί να εξελιχθεί μέχρι το βαθμό του ταξίαρχου, ενώ πρέπει να είναι μέχρι 40 ετών.

Ειδικότερα, ο ιερέας της ΕΛΑΣ ο οποίος θα εξυπηρετεί τις θρησκευτικές ανάγκες των ενστόλων αστυνομικών, μπορεί να προέρχεται από μετάταξη αστυνομικών ή αξιωματικών γενικών και ειδικών καθηκόντων, ειδικών φουρών και συνοριακών φυλάκων και εάν δεν εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τους υπηρετούντες στο σώμα της ΕΛΑΣ για μετάταξη, τότε ιερέας της ΕΛΑΣ, μπορεί να είναι και ιδιώτης Έλληνας ιερέας.

Σύμφωνα με το εν λόγω σχέδιο διατάγματος, οι ιδιώτες ιερείς για να μπορούν να προσληφθούν πρέπει να είναι μικρότεροι των 40 ετών, να έχουν πτυχίο Θεολογικής Σχολής, να κατέχουν χειροτονητήριο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησιάς του Χριστού, να γνωρίζουν μια ξένη γλώσσα (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά ή ιταλικά) σε επίπεδο τουλάχιστον μετρίως, να έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, να μην έχουν καταδικαστεί για κακουργήματα και άλλα αδικήματα, να μην έχουν στερηθεί τα πολιτικά δικαιώματά τους, κ.λπ.

Ακόμη, για την αξιολόγηση των προσόντων των υποψηφίων θα συγκροτηθεί «ειδική επιτροπή επιλογής» η οποία θα απαρτίζεται από ένα αντιστράτηγο της ΕΛΑΣ ως πρόεδρο, έναν τακτικό καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έναν Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τέλος, ο ιερέας του σώματος της ΕΛΑΣ εξελίσσεται μέχρι το βαθμό του ταξιάρχου, βαθμό τον οποίο διατηρεί και μετά τη αποστρατεία του, ενώ πρέπει υποχρεωτικά να υπηρετήσει στην Ελληνική Αστυνομία για οκτώ χρόνια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένας από τους πρώτους Στρατιωτικούς Ιερείς.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΙΕΡΕΑ

Παρουσιάζουμε υπό μορφή καταγραφής δεδομένων σε Φύλλο Μητρώου Αξιωματικού το ιστορικό ενός ιερέα που υπηρέτησε ποιμαντικά ως εν ενεργεία στρατιωτικός ιερέας για 50 και πλέον έτη, από το 1821 έως το 1872, το Ελληνικό Στράτευμα. Πρόκειται για τον στρατιωτικό ιερέα Αρχιμανδρίτη Νικηφόρο Ρωμανίδη, έναν εκ των ολίγων στρατιωτικών ιερέων, οι οποίοι είχαν σημαντική παρουσία ως εν ενεργεία στρατιωτικοί ιερείς σε όλες τις πρώτες περιόδους της ιστορίας του νεότερου Ελληνικού Κράτους. Η ανασύνθεση του Φύλλου Μητρώου του εν λόγω ιερέα βασίζεται σε επίσημα στοιχεία και δεδομένα, προερχόμενα από 54 διαφορετικά ανέκδοτα έγγραφα της Καποδιστριακής και Οθωνικής περιόδου, στα οποία και παραπέμπουμε. 
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά: 
                                       
                                               Ιστορικό Τοποθετήσεων και Μεταθέσεων 
● (1) Ο Αρχιμ. Νικηφόρος Ρωμανίδης γεννήθηκε το 1798. Καταγόταν από την Πάτμο.
● (2) Υπηρέτησε από το έτος 1821 υπό τον Στρατηγό Υψηλάντη στα Άτακτα Στρατεύματα και υπό τον Ναύαρχο Μιαούλη στο Ναυτικό. 
● (3) Την 1/3/1829 ονομάσθηκε Ιερέας Στρατού στον Στρατό της Γραμμής.
● (4) Επί εποχής του Κυβερνήτου Καποδίστρια είχε τον βαθμό του Λοχαγού. 
● (5) Στις 2/4/1831 τοποθετείται στο Τυπικό Τάγμα, όπου αναφέρεται ως Αξιωματικός του Επιτελείου του Τυπικού Τάγματος. 
● (6) Στις 10/5/1835 διορίζεται τακτικός ιερέας του 3ου Πεζικού Τάγματος της Γραμμής στο Μεσολόγγι με κανονικό μισθό 120 δρχ. κατά μήνα και ταυτοχρόνως διορίζεται εκτάκτως και ιερέας της Φρουράς Μεσολογγίου. 
● (7) Στις 18/4/1837 μετατίθεται από το 2ο Ελαφρύ Τάγμα στο Πυροβολικό. 
● (8) Στις 12/7/1837 αναφέρει ότι κατέχει τον ύψιστο βαθμό ανάμεσα στους στρατιωτικούς ιερείς, ως υπηρετήσας σ’ όλες τις περιόδους της ιστορίας του νεότερου Ελληνικού Κράτους μέχρι τότε.
● (9) Στις 10/8/1840 διορίζεται ως βοηθός του ο ιερέας Σακελλίων, προκειμένου να τον απαλλάξει από την παράλληλη διακονία του στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ναυπλίου. 
● (10) Στις 5/8/1844 λαμβάνει το παράσημο του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος του Σωτήρος. 
● (11) Στις 30/4/1846 φέρεται να έχει αναλάβει την υπηρεσία του Πυροβολικού, του λόχου των Τεχνιτών και της Στρατολογικής Επιτροπής στο Ναύπλιο. 
● (12) Στις 8/3/1849 μετατίθεται από το 2ο στο 1ο Πεζικό Τάγμα της Γραμμής. 
● (13) Στις 7/3/1851 τοποθετείται στο 2ο Πεζικό Τάγμα της Γραμμής. 
● (14) Στις 6/2/1854 του ανατίθεται από το Φρουραρχείο Αθηνών να εκτελεί τα ιερατικά καθήκοντα στη Μοίρα του Πυροβολικού, στη Μοίρα του Ιππικού και στη Μοίρα Αττικής (πρόκειται για το Σώμα της Αστυνομίας). 
● (15) Στις 18/9/1854 μετατίθεται στο 3ο Τάγμα Πεζικού της Γραμμής. 
● (16) Στις 6/10/1861 προσκολλάται από το 3ο Τάγμα στο Τάγμα του Πυροβολικού. 
● (17) Στις 29/10/1862 μετατίθεται αμοιβαίως με άλλο ιερέα από το Τάγμα του Πυροβολικού στο 2ο Τάγμα Πεζικού.
● (18) Στις 5/12/1863 μετατίθεται στο 16ο Τάγμα. 
● (19) Στις 16/6/1872 τίθεται σε αποστρατεία κατ’ αίτησή του. 
● (20) Απεβίωσε στις 5/3/1877.  

Περισσότερα για τη θαυμαστή ζωή του ΕΔΩ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΙΕΡΕΑ

Το άγιο δωδεκαήμερο μαζί με τους ακρίτες

Φωτογραφίες – Ρεπορτάζ για το Amen.gr : Βασίλειος Δημ. Γεωργιόπουλος

Πολυήμερη περιοδεία ποιμαντικών επισκέψεων στις Στρατιωτικές Μονάδες και ιδίως στα ακριτικά Φυλάκια της XVI Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού πραγματοποιεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2014 ο Διευθυντής Γραφείου Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αρχιμανδρίτης Μελέτιος Κουράκλης με την ευκαιρία των  μεγάλων εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου.

 Υπό την πνευματική ευλογία και την μεγαλόφρονα πατρική φιλοξενία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού αλλά και την ολόθυμη συμπαράσταση και την επιμελημένη διοικητική και οργανωτική μέριμνα του Στρατηγού Διοικητού της Μεραρχίας επισκέπτεται τις διάφορες Μονάδες και τα Φυλάκια της ιδιαίτερα ευαίσθητης ακριτικής περιοχής της Χώρας μας, όπου, κατά περίπτωση, πραγματοποιείται Θεια Λειτουργία, ομιλία, συζήτηση, ιερά  Εξομολόγηση, και πολλές φορές κατ' άτομο επικοινωνία με το Στρατιωτικό προσωπικό που υπηρετεί θυσιαστικώς στην βορειανατολική εσχατιά της Πατρίδας μας.

 Η παρουσία του στρατιωτικού ιερέα κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων, στον συγκεκριμένο τόπο της ακριτικής έπαλξης με την βαρύνουσα σημασία και τον ιδιαίτερο συμβολισμό, υπερβαίνει το τυπικό ιερατικό καθήκον και συνιστά ξεχωριστή ιερή αποστολή, έμπλεη έντονων συγκινήσεων, ανεπανάληπτων βιωμάτων και μοναδικών εμπειριών. Όλα αυτά, δυστυχώς, δεν μπορούν να αποτυπωθούν με μερικές λέξεις σε ένα κείμενο αλλά ούτε και να απεικονιστούν σε φωτογραφίες, αν και  όπως λέμε αρκεί μια φωτογραφία να πει ότι χίλιες λέξεις μαζί.

Αναδεικνύει όμως ανάγλυφα το λειτούργημα των στρατιωτικών ιερέων ως ιδιαίτερα «προνομιούχο» και ελκυστικό, καθιστώντας την ιδιαίτερη διακονία τους χρήσιμη και πολύτιμη τόσον για την Εκκλησία όσον και για την Πατρίδα, αλλά πολύ περισσότερο δε για τον άνθρωπο στρατιωτικό, ο οποίος ζει μακριά από την πατρογονική του εστία και με πολλά δυσκολίες, υπηρετώντας έναν μοναδικό και ιερό  σκοπό, την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.

Το αίσθημα όμως της εκπλήρωσης της ποιμαντικής αποστολής προς αυτούς που, μακριά από τους δικούς τους, τις ξεχωριστές αυτές ημέρες, δίπλα στη οριογραμμή φυλάσσουν Θερμοπύλες, αποτελεί πηγή μεγάλης ηθικής ικανοποίησης και ταυτόχρονα ανατροφοδότηση του θυσιαστικού φρονήματος και της ποιμαντικής φροντίδας των ίδιων των στρατιωτικών ιερέων υπέρ των στρατευμένων αδελφών τους.

ΠΗΓΗ: http://www.amen.gr/article20218